Το σπίτι είναι γεμάτο κολάζ. Οι ρυθμοί μου είναι τόσο γρήγοροι που όχι για καδράρισμα δεν με παίρνει αλλά ούτε για διαφάνειες από το Πλαίσιο. Τα έχω ξαπλώσει και ξεκουράζονται, άλλα έτοιμα άλλα μισοτελειωμένα, μαζί με χαρτάκια που περίσεψαν, ψαλίδια και χάρακες σε επίπεδες επιφάνειες ψηλότερες από αυτές του μισού μέτρου από φόβο μήπως ο Άργος δεν εκτιμήσει την τέχνη μου και τους φερθεί το ίδιο τιμητικά όπως κάνει τελευταία με τις ρόδες των αυτοκινήτων. Και όσο κοιτάω αυτό το γεμάτο σπίτι, και ξανά το καλύτερό μου κολάζ, αυτό που θα με στείλει στην Μπιενάλε να χαιρετώ τα πλήθη με το καναρινί σατέν Donna Karan φόρεμά μου, νομίζω πως είμαι ίδια με την κυρία. Χωρίς τσεμπέρι και σταυρόλεξο αλλά με το κινητό να ξεπετάει τα sudocu το ένα μετά το άλλο και την ίδια νοσταλγία για εκείνους που έβαλα στα κάδρα για να μην τους ξεχάσω. Η Amy - αυτή η γυναίκα μοιάζει με εξωγήινο πλάσμα που μπήκε στο λαρύγγι μιας μαύρης από τον Μισισιπί- τραγουδάει Love is a losing game και τελικά σκέφτομαι πως και γω δεν πάω πίσω. Δεν είμαι παρά μια φωτογραφία σε μια αστραφτερή κορνίζα μέσα σε αυτό το σπίτι...
