με τη ψυχανάλυση ο κοσμάκης χάνει τα δύο από τα τρία τρίτα της ζωής του. για τις δικές μου φοβίες θα χάσω τα πνευματικά δικαιώματα του ερωτεύσιμου μπλογκ μου. αλλη ζωή δεν με παίρνει. την είδα να βουλιάζει σε κονιάκ και ελληνικούς χίλιες φορές και άκουσα και τον κύριο με τη λευκή ρόμπα να το λέει ξανά και ξανά. μετά είδα και σένα να μου λες αγάπη μου και να σβήνεις σαν κεράκι με τα μάγουλα ρουφηγμένα από τα γαμημένα τα κοκτέιλ που έπαιρνες για να πονέσεις λίγο ακόμα. ζωή την λενε. και εκείνο το παιδί στη μέση του δρόμου μέσα στα αίματα να σπαρταράει σαν το ψάρι, για λίγη ζωή ακόμα. εκείνη με τη σκόνη απο το θειάφι ακόμα στο στόμα σαν να χε μόλις καταπιεί τον τελευταίο της κουραμπιέ. και ο γιάννης με το πιο εντυπωσιακό τέλος, τα πόδια να αιωρούνται και τον ναυτικό κόμπο που έδωσε υπόσταση στις προσκοπικές εξορμήσεις μας στο Μον Ρεπό. Με κομμένο το χέρι στα δύο σκυλί αδέσποτο να διψάω για λίγη ακόμα. ενας τεράστιος όγκος στο κεφάλι, αιμοπετάλια στα χερια, γάγκραινα στα ποδια, μύτη στόμα, αισθήσεις ολες στα κόκκινα για να φοβούνται και να μετράνε αντίστροφα την πουτάνα ιστορία όλων εσάς που στο τέλος θα φαγωθείτε σαν τους δεινόσαυρους ο ένας από τις σάρκες του αλλου χωρίς να καταλάβετε πως έχετε πεθάνει και βρωμάτε σα ψοφίμια. μεσα στις μπουζουκερί, πάνω σε ντόλτσε καμπάνα από την αγια βαρβάρα και στη ξαπλώστρα που θα σας νοικιάσει ο μάγκας πέντε χιλιάρικα τη σεζόν για να μη βρωμάτε όρθιοι. οποιος βαριέται να ζήσει ας πεθάνει τώρα να μη μου κλέβει και αέρα. οποιος βρωμάει ας παει σε κάποιον να του το πει. σιχάθηκα να βλέπω ζωντανούς να κλαίγονται για τη πουτάνα τη ζωή που δεν ζουν και ετοιμοθάνατους να κλαίνε για λίγη ακόμη όπως και να ναι. σιχάθηκα και σας παλιοκοπρόσκυλα με εχετε ζαλίσει με τόσους γύρους που έχει κάνει το καλαμάκι του φραπέ. γαμιέται και το φέισμπουκ. Στο διαολο ολοι σας.
