Πέρυσι τέτοια εποχή κόλαγα το χειρότερο έργο μου. Ηταν τόσο κακό, που για να το υποστηρίξω έκοβα τα σγουρά μαλλιά μου στον πόντο. Ηθελα να μοιάσω στις πρωταγωνίστριες. Φέτος, όμως είμαι εγώ η πρωταγωνίστρια. Ετσι αντίθετα από τον ήρωα του "Ζητείται Ελπίς" εγώ ελπίδα δεν ζητάω- αφού είπαμε στον πρωταγωνιστικό ρόλο ότι θες το χεις- αλλά θελω επειγόντως ΠΛΑΙΣΙΟ γιατί το αγαπημένο μου κάηκε και γω μόλις σήμερα το έμαθα. Ναι σόρυ οι τηλεοράσεις είναι βγαλμένες από τη πρίζα και είχα ψωνίσει υλικά για όλη τη σεζόν.
Αυτό το καλοκαίρι λοιπόν, με μακριά μαλλιά επιτέλους, έστρωσα στο κρεβάτι το πρώτο παραγγελθέν κολάζ. Μεγάλη καλλιτεχνική μπίζνα. Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας, μυρίζει σαν τον ιδανικό άνδρα. Γεμάτος ιδανικά. Ανεκπλήρωτους πόθους. Ετοιμος να τα δώσει όλα. Χωρίς τσιγκουνιές. Κι επειδή κάθε ιδανικός άνδρας χρειάζεται μια αναλόγων προσόντων γυναίκα δίπλα του, σε αυτήν την αφίσα το κορίτσι που κάνει λίγο πολύ τις ίδιες σκατά σκέψεις με αυτόν, τον περιμένει στη βαρκούλα. Ψάχνοντας λίγη ελπίδα. Τη λες; Θα χρειαστεί να βάλει αγγελία για να διασταυρωθούν οι δρόμοι τους; Το έργο θα αναρτηθεί μόλις είναι έτοιμο. Αυτό και το συμβόλαιο.
