Για πες μου εσύ που κρυφοκοιτάς τι πραγματικά βλέπεις. Οχι τώρα. Ενα χρόνο και κάτι τώρα. Ενα μπλογκ με εικόνες και λέξεις ντιζάιν; Και τώρα; Ενα δωμάτιο γεμάτο χρώματα; Γεμάτο καδρόνια; Γεμάτο τρέλα; Ενα γαμάτο δωμάτιο; Ενα δωμάτιο γεμάτο κυνισμό; Γεμάτο σκουπίδια; Ενα δωμάτιο γεμάτο επανάσταση; Η τελευταία έχει ψοφήσει προ πολλού. Γιατί εσύ το επέλεξες. Πες μου, τι διαφορά έχει μια πτωχή τω πνεύματι γκόμενα -ας την βαφτισουμε ξανθιά- από καποιον που νιώθει αυτάρκης με το συμβιβασμό του που τον βάφτιζει ανάγκη ή επιλογή ή από καποιον άλλο, που στολίζει τον εγωισμό του με τα πιο όμορφα χρώματα και τον λέει έρωτα, ή τέχνη. Τέχνη με τιμή φοιτητικού εισιτηρίου. Επανάσταση με τιμοκατάλογο. Πες μου τη διαφορά έχεις από κάποιον που χαραμίζει την ύπαρξή του για να παράγει...σκουπίδια παντός είδους και η επανάσταση του μυαλού του αρχίζει και τελειώνει τα βράδια της Τρίτης μπροστά από το Λαζόπουλο. Ξανθιά είσαι και συ.
Σκέφτηκα να κατεβάσω τα ρολά εδώ μέσα. Οχι μια και δυο. Καθε φορά που ένιωθα οτι κοιταγες αλλά δεν έβλεπες παρά μόνο αυτά που οι ανασφάλειες σου σε διέταζαν να δεις. Να με κατακτήσεις, να με νικήσεις, να με ξεπεράσεις. Να με προσπεράσεις. Να φτιάξεις και συ ισως μπλογκ πιο ντιζαινάτο. Δεν βλέπεις όμως ρε. Τα κάδρα μου κατάλογος του ΙΚΕΑ και οι ιστορίες μου φάκελος για καταχώρηση.
Για την επανάσταση μιλάω πίνοντας καφέ στο σαλόνι. Με το παράθυρο ανοιχτό. Και τους ήλιους 1,2,3,4,5,6,7,8,9, τον αριθμό κι αυτούς ντιζάιν. Εικόνες επανάστασης μεσα στο τρελοκομείο του δωματίου. Του μυαλού μου. Η δική μου ψευδαίσθηση Συναισθηματικά ...souls έξυπνα... for sale. Σε ένα μήνα γίνονται θαύματα. Ελπίζω να έρθεις...και να δεις. Επιτέλους.
