"Πρέπει να έχει κανείς χάος μέσα του για να μπορέσει να γεννήσει ένα αστέρι που χορεύει".
Ναι έχεις δίκιο. Εσύ ήσουν πάντα ο λόγος που όλες οι εικόνες μου απεικονίζουν μια γυναίκα που περιμένει. Έχεις μετεμψυχωθεί μέσα σε τόση αναμονή. Να μην ξέρεις οτι είναι ένα ναυγάγιο ο ερχομός που περιμένεις. Ή να το ξέρεις. Ή να μην θες να περιμένεις αλλά να μην μπορείς.
Ήθελα να πάρω τη καλή μου πόζα γιατί ήξερα πως θα με κοιτάς. Κι ακόμα και στο μπάνιο που θα πήγαινα τη φόραγα για να καταλάβεις εσύ και να νομίζω πως κατάλαβα εγώ. Αλλά ποτέ οι λέξεις δεν φτάνουν. Κι όταν έρχεται η φορά που έχουν μαζευτεί στο στόμα σου για να πουν, έρχεται η εικόνα να σε ταπεινώσει. Για τις χαμένες αποστηθίσεις λεξικών.
Ναι έχεις δίκιο. Δεν προσπαθώ να με καταλάβεις. Η αποκωδικοποίηση είναι χάδι στοργικό, ένδειξη πως ήρθες και δεν χρειάζεται να φτιάξω άλλο κολάζ. Γι αυτό τόση απουσία. Η ευτυχία εις βάρος της έμπνευσης. Γιατί και η έμπνευση κι αυτή την προσοχή σου επιζητά. Σαν αυτό που νομίζω πως λες, αν νιώθεις ήδη σπουδαίος μόνο να υπονομεύεις την σπουδαιότητά σου μπορείς.
Έχεις τόσο δίκιο. Τρέχουν ποτάμι τα σάλια για μια λέξη τη φορά. Κι είσαι τόσο σπουδαίος που καταντάει εκνευριστικό να προσπαθώ να φανεί στα αυτιά σου ένα ακόμα εγώ κάπως σπουδαίο.
Λέω να αρχίσω να κολλάω μεταξύ τους ψάρια. Δεν ήμουν ποτέ η γυναίκα που περίμενε το ναυάγιο. Μέσα στο βυθό βλέπω τα ανάποδα ορθά και τα ναυάγια έχουν το ήχο που κάνει η πόρτα όταν έρχονται φίλοι για επίσκεψη.
Όπως εκείνη τη μέρα. Που ήσουν ορατός αλλά δεν σε είδα. Όπως εκείνη τη φορά. Που έγινες αόρατος και μόνο έτσι μπόρεσα να δω.
Εσύ είσαι ο μόνος αληθινός και μέσα και έξω από το όνειρο. Κι ας μην ξυπνάει κανείς.
Όσο επίπονα κι αν με τσιμπάς.
