Χθες ενώ είχα μπει στη χρονοκάψουλα της φειγαλίας, άνοιξε η πόρτα και μπήκαν οι φίλοι μου. Ετσι καθώς έβγαινα σχεδόν σπαραχτικά για να σερβίρω τους καφέδες και τα λοιπά, γιατί οποιος μπει δυσκολα θέλει να βγει, και τους είδα να κοιτούν τα ροζ, τιρκουάζ και γαλάζια κασώματα του σπιτιού, συνειδητοποίησα και το λόγο που τα υλικά για τα χαντμειντ κολάζ έμεναν στα κουτιά τους τόσα χρόνια. πέρα από το προφανές κλισέ της παγκόσμιας ταξικής συνειδησης-μεγαλώνω παιδί ή αλλιώς εξανθρωπίζω έναν άγγελο- όλο αυτό το διάστημα έγω μετενσαρκωθεί σε κόλλα ατλακόλ -μεγάλη συσκευασία- και κάνω τις στιγμές τα αντικείμενα και τη ζωή μου ένα υπερμεγέθες κολάζ. μυρίζει παντού κολλα και υπάρχουν παντού χρώματα. Στους τοίχους στα έπιπλα στις κουρτίνες στα κάδρα πάνω μου πάνω σου. Φτάνω λοιπόν για μια ακόμη φορά στα λόγια σου, οι ζωές μας είναι ένα δυνατό κόλλημα και οι χαρακτήρες μας ήρωες ψαλιδισμένοι, βερνικομένοι και κολλημένοι μέσα πίσω ή πάνω στο φόντο που κάθε τόσο διανθίζουμε με νέα κομματάκια. Ναι φιλεναδούλα μου το σπίτι μου- μας μοιάζει με ένα μεγάλο κολάζ. τι καλά. και οι ζωές μας άλλοτε δομημένες και άλλοτε χαμένες στο φόντο αυτών που μας καταπίνουν που αφήνουμε να μας ρουφήξουν και να βγει το έργο μας μάπα. Βασικός κανόνας ο πρωταγωνιστής πρέπει να αναδεικνύεται ακόμα κι αν κολυμπάει στα βάθη ενός σκοτεινού και αχανούς φόντου. και είπαμε. το λέμε χρόνια. ολα τα άλλα είναι το φόντο. Εμείς είμαστε οι πρωτ-αγωνιστες!
